TicTac

Rest. Lay your heavy head to rest.
A glance changed the world but now you must sleep.
All deeds have effects, just not this time.
You said: breathe and look, you’re still breathing.
Your heart is still pumping.
Your head is aching but even your head is but dust.
Nothing is impossible, don’t think that way. Don’t think.
All water flows back to the sea.
There are no questions and no answers.
You’re not available.
Life goes on.

In een Park (1952)

Een van die parken, in de week verlaten,
In een reeds zacht, maar duister voorjaarsweer.
Daarin een bank, waarop twee mensen zaten,
Een vogel riep en toen de stilte weer.

De vrouw was jong, de man leek heel wat ouder,
Zij spraken niet, maar toen de vogel floot
Gleed zacht haar hoofd liefkozend aan zijn schouder.
Ik dacht aan mij, ik dacht ook aan de dood.

Een stem: ‘zou jij die man nog willen zijn,
Jij die bemint, maar nimmer hebt geloofd
Aan liefde en zou je nu niet zalig zijn
Door het gebaar van dit verliefde hoofd?

Huichel niet langer met jezelf, beken
dat je voor zulk moment alles zou geven,
Met inbegrip van je verloren leven,
Om eigenlijk te zijn wat je toch bent:

Een argloos kind… En zelfs al heb je al lang
Alleen de liefde lief die vriendschap heet,
Al was je hart gerust, nog kan de zang
Van een onnozel vogeltje het leed

Vergeten doen van zoveel loze jaren
Eenzaamheid, waarin je verlangd hebt zonder
Te weten wat en zonder te bedaren…
Geloofde je dan niet meer aan het wonder?

Je staat daar nu, beproefde humorist,
In een stil park waar je niets hebt te maken.
Zou je niet denken dat je je vergist
Hebt met je dwaas, je nutteloos verzaken

Aan ‘t enige wat je nog redden kon:
Het lokgeroep van de verliefde winden,
Van ‘t geurend gras en van de prille zon
Ook in jouw hart? -
‘Ik kon geen antwoord vinden.’ 

Jan van Nijlen

Via DBNL: http://www.dbnl.org/tekst/_lib001195201_01/_lib001195201_01_0025.php